شیوع دیابت در سرار دنیا و از جمله ایران رو به افزایش است. در ایران در حال حاضر بیش از 8 میلیون نفر مبتلا به دیابت هستند. در ایالات متحده امریکا بیش از 10% از جمعیت به دیابت مبتلا هستند. بیماران مبتلا به دیابت بعد از چند سال ممکن است با مشکلات ثانوبه ای مواجه شوند از جمله عوارض قلبی و عروقی همچون افزایش ریسک بروز سکته های قلبی و مغزی، عوارض مرتبط با سیستم اعصاب مانند  نوروپاتی اعصاب محیطی و نوروپاتی اعصاب خودکار بدن، عوارض کلیوی و نیاز به دیالیز، عوارض چشمی و….

• آیا ارتباطی بین کمبود ویتامین ها و مواد معدنی و دیابت وجود دارد؟ بله. در کودکان، سطوح بالاتر از ویتامین د با کاهش ابتلا به دیابت تیپ یک همراهی داشته است. (ویتامین د اثرات تنظیم کننده سیستم ایمنی برخوردار است و در دیابت تیپ یک مکانیسمهای خودایمنی در بروز بیماری دخیل هستند.) کمبود در ویتامینهای گروه ب احتمالا با کنترل مناسب قندخون و بروز دیابت ارتباط دارند. کمبود در عنصر کروم با کنترل نامناسب قندخون ارتباط دارد، هرچند کمبود آن چندان شایع نیست. کمبود منیزیم نیز برای کنترل مناسب قند خون ضروری است. کمبود منیزیم در جوامع شایع است و حدود یک سوم تا 50% از جوامع با درجاتی از کمبود منیزیم مواجه هستند.
• در کسانی که به دیابت مبتلا شده اند، ویتامین ها و موارد معدنی چه نقشی دارند؟ کمبود در ویتامینهای گروه ب به ویژه ویتامینهای ب1، ب6 و ب12 در تشدید نوروپاتی دیابتی موثر است. متفورمین از داروهای مهم مورد استفاده در مدیریت دیابت تیپ 2 است. بیماران مصرف کننده متفورمین بیش از جمعیت عادی مستعد کمبود ویتامین ب12 هستند. افراد مبتلا به دیابت بیش از جمعیت عادی متحمل استرس اکسیداتیو می شوند و از این جهت ویتامین های انتی اکسیدان مانند ویتامین ث برای آنها مفید است. در بیمارانی که علاوه بر دیابت مبتلا به کبد چرب هستند ویتامین ای نیز ممکن است مفید باشد. منیزیم در بهبود دردهای مبتلایان به نوروپاتی دیابتی موثر است. از طرفی کمبود منیزیم در بیماران مبتلا به دیابت شایع است. منیزیم در ترکیب با ویتامین ب6 به ویژه برای نوروپاتی دیابتی مفید است. همراهی ویتامین های ب1، ب6 و ب12 اثرات مفید آنها را در نوروپاتی دیابتی افزایش می دهد. به عبارت دیگر این ویتامینها در همراهی با یکدیگر اثر هم افزایی (Synergism) دارند.