ویتامین K2 از جمله ویتامین­ های محلول در چربی است که بر خلاف ویتامین K1 ، تحقیقات سالهای اخیر برخی از نقشهای مهم آنرا آشکار ساخته است. نقش مهم ویتامین K1 ساخت فاکتورهای انعقادی است و کمبود در ویتامین K1 از طریق اختلال در ساخت فاکتورهای انعقادی موجب اختلالات انعقادی خونریزی دهنده می شود. ویتامین K1 در سبزیجات دارای برگ سبز مانند کلم و کاهو و …به وفور یافت می شود و در افراد دارای تغذیه نرمال کمبود آن نادر است. حال آنکه ویتامین K2 بر خلاف ویتامین K1 در سبزیجات دارای برگ سبز فراوان نیست بلکه عمدتا در غذاهایی که پروسه تخمیری را طی کرده اند مانند پنیر یافت می شود. همچنین میکروبهای موجود در دستگاه گوارش می توانند با تبدیل ویتامین K1 به ویتامین K2 در تامین ویتامین K2 مورد نیاز بدن نقش داشته باشند.

ویتامین K2 دارای نقش مهمی در استحکام استخوانها و دندانهاست. در واقع به مصرف رسیدن کلسیم برای ساخت استخوان  مستلزم برداشت کلسیم از خون و به مصرف رسیدن آن در استخوان است و این نقش به عهده ویتامین K2 است. احتمالا می دانید که مصرف بیش از حد کلسیم یعنی مصرف کلسیم در مقادیر بیش از نیاز روزانه که بسته به سن و جنس و شرایط افراد البته متفاوت است ( و معمولا بین 1200 تا 1200 میلی گرم در روز است)، خطرناک و موجب افزایش ریسک بروز مشکلات عروقی است. در واقع کلسیم مازاد ممکن است در رگها رسوب نماید و موجب سخت و سفت شدن عروق و به اصطلاح پزشکی موجب تشدید مشکلات آترواسکلروتیک و افزایش ریسک بروز سکته قلبی شود. مشخص شده ویتامین K2 با نقشی که در برداشت کلسیم از خون و به مصرف رسیدن آن برای ساخت استخوان دارد از این عارضه جلوگیری می نماید.

همچنین مطالعات قبلی مشخص کرده اند که ویتامین د نیز نقش حیاتی در متابولیسم استخوان و پیشگیری از استئوپروز ( پوکی استخوان دارد). ویتامین د اثری در جهت افزایش کلسیم خون اعمال می کند. در شرایط کمبود ویتامین K2 این کلسیم به جز کاربرد در ساخت و افزایش تراکم استخوان چنانکه گفته شد ممکن است در عروق رسوب نماید و مجددا موجب افزایش مشکلات عروقی و ریسک بروز سکته قلبی گردد. با توجه به جمیع این موارد در سالهای اخیر اقدام به همراه نمودن ویتامین K با ویتامین د در مکملها نموده اند. این همراهی موجب اثر بخشی بیشتر ویتامین د در افزایش تراکم استخوان و از سوی دیگر موجب کاهش عوارض جانبی احتمالی ناشی از کلسیم و ویتامین د می شود.